نگارخانه شاهنامه _ گفتگو : نمایشگاه نخستین جشنواره ملی عکس شاهنامه در دور نخست با نمایش پنجاه و هفت اثر برگزیده در تهران, آرامگاه فردوسی و دبی برگزار شد . شرمین نصیری عکاس مشهدی است که با عکسی از جلال خالقی مطلق شاهنامه پژوه نامدار در این جشنواره شرکت و عکسش از آثار برگزیده جشنواره ملی عکس شاهنامه بود. نگارخانه شاهنامه برای آگاهی از نگاه شرکت کنندگان در نخستین جشنواره ملی عکس شاهنامه از نقاط قوت و ضعف جشنواره, سلسله گفتگوهایی را با آنها ترتیب داده است که بخش دوم آن در ادامه خواهید خواند .

ازورودتان به دنیای عکاسی بگویید؟
در حقیقت از دوران کودکی، شاید همزمان با دوران مهدکودک، یکی از ویژگیهای بنده درون گرایی بود به طوری که خلوت خودم را به بازی با همسالانم در بیشتر مواقع ترجیح می دادم. از این دوران بود که پدر و مادرم وقتی با روحیاتم بیشتر آشنا شدند ، برایم فضایی مهیا کردند که در همان فضا رشد کنم. نخستین آشنایی من با تصویر بازمیگردد به همین دوران و آشنایی با نقاشی و رنگ.
مسائل دیگری هم بود که در این دوران علایق بنده را شکل داد و هدایت کرد. برادر بزرگترم که در خارج از کشور مقیم بودند برایم بیشتر ابزارهای نقاشی می‌فرستادند . مرحله ی بعدی آشنایی و علاقه مندی ام به تصویر حدود ۸ سالگی با دیدن تصاویر گوناگون پولها و تمبرها بود و از این زمان به بعد سرگرمی دیگری که به دلمشغولی‌هایم اضافه شد، تهیه مجموعه پول یا کلکسیون تمبر بود و اکنون هم مجموعه زیبایی شده است.  پس از اینها، حدود ۱۲_۱۳ سالگی بودم که معمولا بازبینی هفتگی آلبومهای بسیار قدیمی خانوادگی که از قضا آنها هم مجموعه های بسیار غنی ای بودند، موجب سرگرمی بیشتر من شد و از همین دوران زنده یاد پدرم که از علاقه من به عکس پی برده بودند به صورت هدیه یک دوربین کلکسیونی کداک اینستاماتیک به من دادند که فیلم رول ۱۲۶ کارتریجی میخورد که با کنجکاوی و پیگیری فیلمهای منقضی شده اش را پیدا کردم و دوران عکاسی ام آغاز شد و با انتخاب رشته عکاسی در همین زمینه ادامه ی تحصیل دادم که هم بُعد عملی را تقویت کرده باشم و هم بُعد نظری  را زیر نظر اساتید خوب و برجسته دنبال کردم .

چگونه با جشنواره ملّی عکس شاهنامه آشنا شدید و با چه انگیزه و هدفی در آن شرکت کردید؟
امروزه با توجه به اینکه روشهای آگاهی رسانی بسیار به روز و متفاوت شده، بیشتر فراخوانها در صفحات اینترنتی یافت میشوند. به خاطر علاقه قلبی که به آثار فردوسی، آرامگاه و زادگاهش دارم، انگیزه خوبی به من داد تا در کنار سایر هم قطارانم در تصویر کردن آنچه مربوط به فرهنگ ملی میهنی ماست ، حضور پیدا کرده و آثارم را ارسال کنم که از بابت پذیرفته شدنش هم بسیار خرسندم.

شرمین نصیری

برای شرکت در جشنواره به دنبال ثبت چه آثاری رفتید؟
خب با توجه به اینکه گرایش و علاقه اصلی من در مستندنگاریست، در برنامه ای به دعوت بنیاد فردوسی توس حضور پیدا کردم و اثر راه یافته به نمایشگاه مربوط به همان مکان است. هرچند که به خاطر علاقه قلبی ام به فردوسی بزرگ، تقریبا به طور ماهانه یا فصلی از آرامگاه فردوسی دیدار میکنم و فرتورهای گوناگون و زیادی ارائه داده بودم.

کیفیت برگزاری جشنواره را چطور ارزیابی می کنید؟
سپاسگزاری میکنم بابت زحماتی که دست اندرکاران جشنواره متحمل شدند و مهم تر از همه برپایی جشنی برای شخصیت اسطوره ای ملی میهنی که باید به فال نیک گرفت. به طور طبیعی معمولا نخستین برنامه ها کاستی هایی خواهند داشت که این جشنواره نیز مستثنا نبود اما متاسفانه این کاستی ها به باور بنده شامل آگاهی رسانی ضعیف بود به طوری که مجبور بودم برای پیگیری مراحل جشنواره، نمایشگاه و چاپ کتاب با ایمیل جشنواره تماس بگیریم که هفته ها بی پاسخ می ماند یا رابطه ای پیدا کنیم. از طرف دیگر مهمترین رویداد بزرگ و مثبت در کنار کاستی ها، میتوانم به برپایی نمایشگاه در پایتخت و خارج از کشور اشاره کنم که این خود موجب آشنایی ملل دیگر با ایران و بزرگان ایرانی خواهد شد.

چه ویژگی ای در جشنواره ملّی عکس شاهنامه برای شما با اهمیّت بود ؟
ارج گذاری به ملیت ایرانی و شاهنامه و بها دادن به شخصیتی بزرگ و جهانی . شاید این تلنگری باشد برای کسانی که نمیخواهند بپذیرند اما در عوض عظمت شاعران کلاسیک ایرانی از آنان نزد نخبگان جهان -فارغ از آنچه ما تعریف میکنیم یا متهم به خودبزرگ بینی یا نژادپرستی میشویم- چهره ای با شکوه و مثال زدنی ساخته است. همچنانکه می دانیم حافظ، محبوب شاعر نامدار آلمانی، یوهان ولفگانگ گوته بوده است و ….

شرمین نصیری

چقدر جشنواره ملی عکس شاهنامه را در پیوند با ادبیّات و تصویر و یا شاهنامه و عکس مؤثر می دانید؟

مدتهاست که فرتور (عکس) ، زبان ارتباطی شده است ؛ زبانی مشترک و جهانی . از طرفی مصورسازی موضوع های گوناگون قدرت فزاینده این رسانه را نشان می دهد و یاد گزاره آشنایی از استاد عکاسی باوهاوس، لاسلو موهولی ناگی می افتیم : «بی سواد آینده کسیست که عکاسی نداند» دقیقن اشاره به همین نکته که عرض کردم، دارد.
در این مورد هم، چون داستانهای شاهنامه یا حتا خود فردوسی بسیار کهن و دور هستند بنابراین در عکاسی از این مورد صرفا به ثبت واقعگرایانه و مستندی پیرامون موضوع بسنده میشود مگر در مواردی ویژه که عکاس با صرف زمان و هزینه زیاد، اقدام به تولید آثار خلاقانه نظیر فتومونتاژ، و یا عکاسی صحنه آرایی شده (استیج) میکند.

چه پیشنهادی برای جشنواره ملی عکس شاهنامه دارید ؟
پیشنهاد میکنم ابتدا آگاهی رسانی که به عهده دبیرخانه است، باید منظم تر انجام شود تا اینکه همگان به موقع از شرایط آگاه شوند. به ویژه برنامه های گشایش نمایشگاه یا جشن پایانی بسیار مهم هستند که فکر میکنم باید درخور شأن و منزلت و جایگاه استاد سخن، فردوسی بزرگ برگزار گردد. در پایان از تمامی دست اندرکاران این جشنواره سپاسگزاری میکنم و امیدوارم با درک ضرورت اینگونه برنامه ها توسط مسئولین گرامی، در هر چه با شکوه تر برگزار شدنش بکوشند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *