نگارخانه شاهنامه _ گفتگو : نمایشگاه نخستین جشنواره ملی عکس شاهنامه در دور نخست با نمایش پنجاه و هفت اثر برگزیده در تهران, آرامگاه فردوسی و دبی برگزار شد . محترم صدرالذاکرین از شهر رشت, با سه عکس برگزیده از شرکت کنندگان در نخستین جشنواره ملی عکس شاهنامه شرکت داشت . نگارخانه شاهنامه برای آگاهی از نگاه شرکت کنندگان در نخستین جشنواره ملی عکس شاهنامه از نقاط قوت و ضعف جشنواره, سلسله گفتگوهایی را با آنها ترتیب داده است که بخش نخست آن در ادامه خواهید خواند .

 

ازورودتان به دنیای عکاسی بگویید؟
من فارغ التحصیل رشته نقاشی هستم. طبیعی است که نوعی ارتباط بین دنیای عکاسی و نقاشی از نظر تصویری وجود دارد. این نزدیکی سبب توجّه بیشتر من به عکاسی و در نتیجه ورود من به دنیای عکاسی شد.
چگونه باجشنواره ملّی عکس شاهنامه آشنا شدید و با چه انگیزه و هدفی در آن شرکت کردید؟
من از طریق رسانه های مجازی با این جشنواره آشنا شدم. البته لازم به یاد آوری نیست که فردوسی بزرگ چه حقّ بزرگی بر گردن همه ی مردمان این دیار کهن دارد! از این طریق خواستم در پاسداشت این بزرگمرد جهان اسطوره نقشی هر چند ناچیز داشته باشم.
 برای شرکت در جشنواره به دنبال ثبت چه آثاری رفتید؟
آثاری به جا مانده از دورانی نه چندان دور داریم که متأسّفانه در سال های اخیربه دلایلی گوناگون – و اغلب اقتصادی – به سمت نابودی سوق داده شده اند. نقاشی های قهوه خانه ای در دوران قاجار و نیز در دوران پهلوی اوّل و دوّم بخش هایی از روایات ملّی و نیز مذهبی را به تصویر کشیدند که بخشی از این آثار بر روی بوم نقاشی و بخشی دیگر نیز به صورت آثار کاشی کاری نمود پیدا کردند. توجّه ی عمده ی من بر روی بخش دوّم متمرکز گردید که متأسفانه در حال نابودی است.
 کیفیت برگزاری جشنواره را چطور ارزیابی می کنید؟این اقدام عملی بسیار در خور تشویق و سپاس است. و باوجود کاستی هایی نیز می توان به تداوم این حرکت بسیار امیدوار بود.چه ویژگی ای در جشنواره ملّی عکس شاهنامه برای شما با اهمیّت بود ؟
بزرگ ترین ویژگی این جشنواره اختصاص دادن نمایشگاه آن در کنار آرامگاه فردوسی بزرگ بود. این حضور ارزشی بسیار داشت.
چقدر جشنواره ملی عکس شاهنامه را در پیوند با ادبیّات و تصویر و یا شاهنامه و عکس مؤثر می دانید؟
برگزاری چنین مراسمی کمترین چیزی است که به عنوان پاسداشت از رنجی سی ساله در احیای تمدّنی سه هزار ساله می توان به جا آورد. پیوند ادبیّات و هنر تصویری در جهان پیشینه ای دیرینه دارد. این در مورد “هومر ” و ” دانته ” قابل رؤیت است. بدیهی است که هنر تلاشی انسانی در ایجاد ارتباط بین ” ذهن ” و ” دید ” است. این حیطه هرچه از کلام به تصویر نزدیک تر شود برای مخاطب عام قابل درک تر خواهد بود.
چه پیشنهادی برای جشنواره ملی عکس شاهنامه دارید ؟
کاش در کنار جشنواره ی عکس مجموعه ای نیز از آثار نقاشی شاهنامه ای و یا تصاویری از مینیاتورها و آثار نقاشی قهوه خانه ای در کنار این نمایشگاه ایجاد می شد تا تلفیق این دو هنر در کنار یکدیگر بیشتر به چشم می آمد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *